Nu de dader van de moord op Charlie Kirk is ingerekend en we zijn achtergrond kennen, is de vraag wat dit nu zegt?
Na iedere geweldsdaad buitelen de verhalen en analyses over elkaar heen. Elk detail van de dader moet worden uitgeplozen, alsof dáár het antwoord ligt. Vaak voelt dat als sensatiezucht.
Natuurlijk is het belangrijk om te weten wat de achtergronden zijn en onwaarheden te corrigeren, zeker als politieke leiders de feiten verdraaien voor hun eigen belang. Maar de échte kern ligt ergens anders.
Belangrijker dan de vraag of iemand “links” of “rechts” is, is de vraag hoe het zover kan komen. Hoe kan het dat jongeren onzichtbaar radicaliseren, zonder dat ouders, leraren of hulpverleners iets in de gaten hebben? Hoe kan het dat er online werelden bestaan die zo’n invloed hebben, terwijl de meeste volwassenen nauwelijks weten wat daar gebeurt?
Feit is dat jongeren steeds vaker terechtkomen in digitale groepen waar haat, geweld en minachting normaal worden gevonden. Soms gaat dat om politieke ideeën, maar net zo vaak om criminele ronselaars of bekende influencers die bijvoorbeeld vrouwenhaat aanmoedigen. Jongeren die hierin meegaan, zijn vaak niet de daders maar de speelballen.
Uiteindelijk zijn zijzelf, hun omgeving én de samenleving de dupe.
Daarom ligt er een duidelijke taak voor ons allemaal. Niet door jongeren in hokjes te stoppen, maar door ze beter te beschermen. Dat betekent stevig investeren in preventie, jongerenwerk, en in lessen die hen weerbaar maken tegen misleiding op internet. Het betekent ook dat we meer moeten begrijpen van de digitale wereld waarin zij leven. Want jongeren die zich gezien en gesteund voelen, hebben veel minder kans om te worden meegezogen in schadelijke online bubbels.
De neiging om daders te reduceren tot simpele overtuigingen van links, rechts, gelovig of ongelovig, leidt alleen maar af. Het helpt ons niet verder. De echte vraag is: hoe zorgen we ervoor dat jongeren niet verstrikt raken in destructieve online werelden? Als we die vraag serieus nemen, beschermen we niet alleen jongeren zelf, maar ook de samenleving als geheel.
Bron: Facebook – B. van Stijn (Brielle)
In Rutte vier pakten zij elkaars schouders vast en liepen zij mee in de po po po polarisatie