Door Max von Kreyfelt
20 november 2025
Je slaat zo’n politiehandleiding open over “anti-institutioneel gedachtegoed” en één vraag dringt zich op: welke ambtenaar heeft dit met een stalen gezicht en betonnen hersenhelften zitten typen? Waar leeft deze persoon?
In welk vereenzaamd, drassig buitengebied, tussen de Gamma-kleurstalen en het preventieve buurtpreventie-bord? Heeft iemand daar achter een monitor écht gedacht: “Kritische burgers… ja, dat zijn in feite hobby-terroristen met wifi en afwijkende meningen.” Wie, in welk kantooraquarium met systeemvloer en veiligheidscertificaat, heeft besloten dat burgers voortaan naast extremisten worden geparkeerd zodra ze iets vinden van hun eigen overheid?
Wie heeft bedacht dat kritiek geen recht meer is, maar een verdachte gedraging? Alsof het bezit van gedachten een verboden wapen is geworden. Het lijkt op een overheid die in de spiegel keek, schrok van wat ze zag en toen besloot dat wij, burgers, het monster moesten zijn. De overheid gedraagt zich als een porseleinen beeldje dat bij het minste tikje breekt. Een vraag stellen is risico. Twijfelen is monitoren. Met andere twijfelaars praten? Afglijden naar fundamentalisme. Je struikelt over een gedachte en je ligt al in de extremisme-categorie. Dat woord “afglijden” is niet toevallig. Het is ontworpen om je aan jezelf te laten twijfelen. Je hoeft niets te doen, niet te schreeuwen, niet te saboteren. Je hoeft alleen buiten het lijntje te denken. Het gevaar is niet gedrag, maar ongewenste gedachten. En niemand zegt eerlijk dat dit gewoon politieke zelfbescherming is.
Nee, het wordt verpakt in mistwoorden: “veiligheidskader”, “dreigingssignalen”, “maatschappelijke context”. Taal die werkt als traangas: niet om je uit te schakelen, maar om alles zó troebel te maken dat niemand nog ziet wie hier intimideert. Veiligheid gaat allang niet meer over burgers beschermen. Het gaat over reputaties, beleidsfouten en instituties afschermen. Zo wordt kritiek afgehandeld. Niet met argumenten. Niet met antwoorden. Maar met labels: Kritiek? Emotioneel. Twijfel? Misleid. Wantrouwen? Signalering. Zo kun je het gesprek uitschakelen zonder één woord inhoud: gewoon het debat illegaal verklaren. En dan de minister in de Kamer: geen grenzen, geen reflectie, geen foutbesef. Alleen herhaling, ontwijking, en het rituele handkusje aan de AIVD-rapporten. Alsof dat de nieuwe catechismus is: wie citeert, hoeft niet meer te denken. De inzet is pijnlijk helder: de overheid wil niet beschermd worden tegen extremisten, maar tegen de bevolking.
U weet wel die grote groep belastingbetalers, die het beleid mogelijk maken. En wie dat benoemt? Die glijdt af. De bedenkers van deze handleiding rekenen op onverschilligheid. Op stilte.
Op media die het zonder kleur kopieert. Pech. Ze kunnen alles criminaliseren, behalve het vermogen om erdoorheen te kijken. Toon uw kracht, passie en vuur en steun mij ook. max1909.backme.org
Bron: X
