De persoonlijke ervaringen met de st.Linux Kennis Computer Centrum

Door Draaideur,
Hellevoetsluis, 1 november 2025

Het was een typische dag, en ik werd via het UWV, richting de Stichting LKCC gestuurd vanwege de participatie wet. (Het heette toen nog het Digiterras.) Door omstandigheden was ik net als vele anderen jammer genoeg tussen wal en schip beland, en veel andere opties waren of lagen niet voor de hand. De werkmarkt was toen ook oververzadigd. En het zonnetje was erg ver op te zoeken in die periode.

Ik zat toen meer en deels thuis, zonder toekomst perspectief.

Totdat ik mijn eerste afspraak met het LKCC had. Die dag brak toen eindelijk aan. De nerveusheid zat in heel mijn lichaam, na zo’n lange tijd zonder enige vooruit zicht en isolement durfde ik bijna niet, maar uiteindelijk toch gegaan. (Dit was vrij moeilijk toen.) Door de vele jaren stil liggen, etc.

De persoon die ik leerde kennen was de stichtingsbestuurder van het LKCC zelf. Na een hele fijne introductie was de nerveusheid  al snel weg. Ik kon eindelijk mijn kennis delen, met iemand die vele malen gevorderd was dan ik zelf! Dit was dus heel gunstig.

• Na het delen van informatie, en een heel prettig gesprek ging er een nieuwe wereld voor mij open. O.A. nieuwe contacten, toekomst, perspectief, en vakbekwaamheid.
• Nu na vele jaren stilstand zat er eindelijk het zonnetje voor mij er weer in, en de ontwikkelingen, gaan nu zo goed. Dat de toekomst er heel goed uit ziet.

Tijdens de vele jaren die ik heb gehad, qua introducties etc. Was dit een van de weinige waar ik ook een zeer positief gevoel had. Na een zeer lange periode, van het kastje naar de deur en dan weer naar het raam wordt gestuurd en dan terug naar dat dezelfde kastje teruggestuurd, wordt. Ga je ook bij jezelf denken van, waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? En waar is het pad wat je als persoon de juiste kant op stuurt? En dan nog te zwijgen over de vele mensen die niet deze gelegenheid krijgen. Dat is ernstig.

Verandering komt niet vanzelf!

Er zijn aardig wat mensen die niet kunnen of niet willen door omstandigheden die ik net hier boven opnoem, omdat ze ingeven moment het opgeven hebben, omdat ze door de bomen door het bos niet meer zien, en er zijn een hoop mensen die een verborgen talent hebben, maar nog niet de gelegenheid of de situatie naar voren is gekomen om dat te laten uitblinken. Het is een zonde dat dit gebeurt, er gaan talenten verloren op deze manier. Maar dat is een persoon zijn opinie.

Al met al, de laatste jaren waren erg veranderd. Leerde een hoop nieuwe mensen kennen, en een erg sociaal isolement doorbroken. Vooral het belangrijkste… Lekker bezig zijn en op je plek voelen. En het gevoel hebben om iets te kunnen betekenen voor de maatschappij. Vooral op het gedeelte van een isolement is een doorbraak vinden, is praktisch onmogelijk zonder hulp.

Maar de eerste stap maken, ligt wel bij de persoon zelf. Alleen het enige probleem is wel, dat echter wel aan voelt, soms dat je direct in het diepe springt. Maar er is een gezegde hier voor. Wie niet waagt die niet wint!

Wat ook belangrijk is, als er een helpende hand wordt uitgegeven in het cruciaalste moment wanneer een persoon het nodig heeft, is essentieel! En in plaats aan het lot over laten of elkaar onderuit te schoppen. En dan nog staan lachen in vele gevallen. Want dat is het makkelijkste wat er is.

Soms moet je even terug naar de tekentafel gaan en jezelf opnieuw heruitvinden, maar zeer zeker de juiste helpende hand moet je vinden als je tussen wal en schip bent beland.

“Ik meet het succes van iemand niet aan hoe hoog hij klimt, maar aan hoe hoog hij weer opveert als hij de bodem raakt.”

~George S Patton.