Ik beken: ik zit in een ideologische spagaat. Mijn Ansible-code verhuist naar Codeberg, mijn privédata staan achter slot en grendel, en ik heb een diep wantrouwen tegenover de algoritmes van Big Tech. En toch… toch zie je de aankondigingen van ons Linux Café Haarlem op Facebook voorbijkomen.
Is dat hypocriet? Misschien. Is het noodzakelijk? Absoluut.
Principes versus Mensen
Er zijn mensen in de community die hier heel principieel in staan. “Als je tegen Big Tech bent, moet je er volledig wegwezen,” zeggen ze. En ze hebben gelijk. Technisch en moreel gezien hebben ze het morele gelijk aan hun zijde. Facebook is een surveillance-machine die draait op aandacht en data-extractie.
Maar hier wringt de schoen: ik heb niets tegen de mensen die op Facebook zitten. Sterker nog, dat zijn juist de mensen die we willen bereiken.
Vissen waar de vissen zwemmen
Als we als Linux Café alleen zouden communiceren via gedecentraliseerde kanalen als Mastodon of Matrix, dan preken we voor eigen parochie. Dan zitten we in een digitale ivoren toren onszelf te feliciteren met onze vrijheid, terwijl de rest van Haarlem nog steeds worstelt met trage Windows-updates en privacy-schendingen waar ze het bestaan niet eens van weten.
Als je mensen wilt laten proeven van de vrijheid van Linux, moet je daar zijn waar zij vastzitten. Je gaat niet in een bibliotheek staan schreeuwen dat mensen meer moeten lezen; je gaat naar het plein waar de mensen staan die nog nooit een boek hebben opengeslagen.
De Matrix binnengaan
Facebook is voor ons de digitale voordeur. Het is een uithangbord, niets meer en niets minder. We gebruiken de machine van de tegenstander om mensen uit die machine te trekken.
De spagaat voelt ongemakkelijk. Elke keer als ik een event post op Meta, voelt het als een klein verlies voor de privacy. Maar als er vervolgens tijdens het café een Haarlemmer binnenloopt die via die post heeft ontdekt dat zijn oude laptop weer vliegensvlug kan worden met Linux? Dan is die spagaat het meer dan waard.
Conclusie
Mijn code staat op Codeberg. Mijn geheimen staan lokaal. Maar mijn hand blijft uitgestoken naar de mensen in de “gesloten” cloud. We kunnen wel principieel in ons eentje in het gelijk gaan staan, maar ik heb liever een vol café met mensen die we stap voor stap kunnen helpen hun eigen digitale soevereiniteit terug te winnen.
We haten de machine, niet de gebruiker. Tot de volgende bijeenkomst – waar je de aankondiging ook gelezen hebt.
